ازمن دریغ مدار

شکوه لحظه های زیبارا

زیستن مجال تکرارنمی یابد

و تو دریا را ازمن گرفته ای

آی چه حسرتی ...

گیسوی رها بر موج آبی آب

پروازسرخوش پرندگان ٬ درفصل بهار

و آواز باران بر چهره گندمگونم

آن هنگام که عریان وخیس

ازسنگفرش سردخیابان عبورخواهم کرد

دریغ مدار ...

عشق را و زیباترین لحظات بودن را

رهایی ....... سرنوشت انسان است

 ای ناشناس !

 زیستن مجال تکرارنمی یابد

 بیهوده دریغش مدار  ....